24 Batalion Celny – jednostka organizacyjna formacji granicznych II Rzeczypospolitej.
Spis treści
1Formowanie i zmiany organizacyjne
2Służba celna
3Kadra batalionu
4Struktura organizacyjna
5Przypisy
6Bibliografia
Formowanie i zmiany organizacyjne |
Na podstawie rozkazu Ministra Spraw Wojskowych L.7300/Mob. z dnia 9 czerwca 1921 roku w miejsce batalionów etapowych utworzone zostały bataliony celne. 24 batalion celny powstał w granicach DOG Lwów, a zorganizowano go na bazie II/VI i III/VI batalionu etapowego. Etat batalionu wynosił 14 oficerów i 600 szeregowych[2]. Podlegał Ministerstwu Spraw Wewnętrznych[3].
Mimo że batalion był w całym tego słowa znaczeniu oddziałem wojskowym, nie wchodził on w skład pokojowego etatu armii. Uniemożliwiało to uzupełnianie z normalnego poboru rekruta. Ministerstwo Spraw Wojskowych zarówno przy ich formowaniu, jak i uzupełnianiu przydzielało mu często żołnierzy podlegających zwolnieniu, oficerów rezerwy oraz szeregowców i oficerów zakwalifikowanych przez dowództwa okręgów generalnych jako nie nadających się do dalszej służby wojskowej[4].
W listopadzie 1921 roku Ministerstwo Spraw Wewnętrznych postanowiło powołać brygady celne[5]. 24 batalion celny znalazł się w strukturze 6 Brygady Celnej[6].
Wykonując postanowienia uchwały Rady Ministrów z 23 maja 1922 roku, Minister Spraw Wewnętrznych rozkazem z 9 listopada 1922 roku zmienił nazwę „Baony Celne” na „Straż Graniczna”[3]. Wprowadził jednocześnie w formacji nową organizację wewnętrzną[7]. 24 batalion celny przemianowany został na 24 batalion Straży Granicznej.
Osobny artykuł: 24 batalion Straży Granicznej.
Służba celna |
Odcinek batalionowy podzielony był na cztery pododcinki, które obsadzały kompanie wystawiające posterunki i patrole. Posterunki wystawiano wzdłuż linii granicznej w taki sposób, by mogły się nawzajem widzieć w dzień[8]. W tym zakresie batalion współpracował z posterunkami i patrolami Policji Państwowej. Współpraca polegała na tym, że te pierwsze wystawiały wzdłuż linii granicznej stale posterunki i patrole, natomiast policja tworzyła je w głębi strefy, poza linią graniczną. W zakresie ochrony granicy batalion podlegał staroście[9].
Do 3 listopada 1921 roku batalion obsadził odcinek granicy na terenie powiatu sarneńskiego[10][11]. Jego odcinek rozpoczynał się w Radziwiłowiczach (wył.), a kończył na granicy województwa wołyńskiego. Dowództwo batalionu stacjonowało w Snowidowicach. Zgodnie z rozkazem inspektora wojskowego granicy wschodniej, dowódca batalionu miał podzielić swój odcinek na trzy pododcinki kompanijne. Czwarta kompania stanowiła odwód[12].
Sąsiednie bataliony
26 batalion celny ⇔ 33 batalion celny – IX 1921[13]
36 batalion celny ⇔ 40 batalion celny – XII 1921[13]
Kadra batalionu |
Dowódcy batalionu
stopień
imię i nazwisko
okres pełnienia służby
kolejne stanowisko
płk
Stanisław Kowalski[1]
IX 1921 – II 1922[14]
płk
Aleksander Szukiewicz[1]
III 1922 – X 1922[14]
emeryt[15]
Struktura organizacyjna |
Ordre de Bataille 24 batalionu celnego w Rokitnie na dzień 1 sierpnia 1921 roku[14]
kompanie
1. Myszakówka
2. Snowidowicze
3. Bleżowo
4. Rokitno
dowódcy
kpt. Jan Zachodny
por. Stefan Lubich
por. Henryk Lutyński
por. Tadeusz Wiktorczyk
placówki
Szopy Ustjańskie
Okopy
Młynki Sobiczowskie
Młynok
Derczy
Futor Butyn
Myszakówka
Ostki
Kupiel
Korecka Huta
Snowidowicze
Podjasienierz
Pomiary
Leśniczówka
Dubień Bułakowa
Bobryki
Białowiż
Ilinne
Perełysianka
Woniacze
Tartak
Żarnoście
Netreba
Ordre de Bataille 24 batalionu celnego w Rokitnie na dzień 1 marca 1922 roku[14]
kompanie
1. Białowież
2. Rokitno
3. Snowidowicze
4. Netreba
dowódcy
ppor. Andrzej Gibowski
ppor. Władysław Tomala
por. Franciszek Bożek
kpt. Dyonizy Bilobram
placówki
Stila
Płaskowacha
Irady
Dobrodzieje
Ostrówek
Tartak
Pawła
Debryl
chutor Wasyłowa
Młynki Sobiczyńskie
Jajówka Stwiga
Kamionka
Czerczycha
chutor Olewskoje
Guś
Ordre de Bataille 24 batalionu celnego w Rokitnie na dzień 1 października 1922 roku[14]
kompanie
1. Młynki Sobiczyńskie
2. Derti
3. Snowidowicze
4. Netreba
dowódcy
kpt. Leon Radziwiński
ppor. Józef Strzałkowski
por. Franciszek Bożek
kpt. Dyonizy Bilobram
placówki
chutor Kryćka Jerenza
chutor Jansowa Niwa
Budki Snowidowickie
Barak Krzemieniec
chutor Kozielce
chutor Dobry Ostrów
chutor Oś
chutor Grzegorza Kryżowa
Ostrówek
chutor Dubny
chutor Grzegorza Szeremety
Debryl
chutor Serebranka
Dyslokacja batalionu w listopadzie 1921[16]:
dowództwo batalionu – Rokitno
1 kompania celna – Nietreba
2 kompania celna – Snowidowicze
3 kompania celna – Białowiż
4 kompania celna − Rokitno (w rezerwie)
Przypisy |
↑ abcPrengel-Boczkowska 2009 ↓, s. 14.
↑Bereza i Szczepański 2014 ↓, s. 24.
↑ abBereza i Szczepański 2014 ↓, s. 25.
↑Dominiczak 1992 ↓, s. 75.
↑Bereza i Szczepański 2014 ↓, s. 26.
↑Dominiczak 1992 ↓, s. 74.
↑Prengel-Boczkowska 2009 ↓, s. 5.
↑Dominiczak 1992 ↓, s. 72.
↑Dominiczak 1992 ↓, s. 73.
↑Materiały dotyczące dyslokacji IWGW ↓, s. 1.
↑Materiały dotyczące dyslokacji IWGW ↓, s. 35.
↑Materiały dotyczące dyslokacji IWGW ↓, s. 3.
↑ abWIG – mapa operacyjna Polski 1:300 000 ↓.
↑ abcdeOdeB batalionów celnych ↓, s. 24bc.
↑Rozkazy organizacyjne KG SG 1922–1923 ↓, s. 23.
↑Inspektorat „Polesie” ↓.
Bibliografia |
Hubert Bereza, Kajetan Szczepański: Centralna Szkoła Podoficerska KOP. Grajewo: Towarzystwo Przyjaciół 9 PSK, 2014. ISBN 978-83-938921-7-4.
Henryk Dominiczak: Granica wschodnia Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1919–1939. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1992. ISBN 83-01-10202-0.
Teresa Prengel-Boczkowska. Wstęp do inwentarza zespołu archiwalnego „Bataliony Celne”. , 2009. Szczecin: Archiwum Straży Granicznej.
Ordre de Bataille batalionów celnych od numeru 1 do 19 i od numeru 20 do 44 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin
Materiały dotyczące dyslokacji Inspektoratu Wojskowego Granicy Wschodniej Województwa Poleskiego, 1921–1922 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin
I Wbe •
II Wbe •
III Wbe •
IV Wbe •
V Wbe •
VII Wbe •
I Kbe •
II Kbe •
III Kbe •
IV Kbe •
I Krbe •
II Krbe •
III Krbe •
IV Krbe •
V Krbe •
I Lbe •
II Lbe •
III Lbe •
IV Lbe •
V Lbe •
VI Lbe •
VII Lbe •
I Lwbe •
II Lwbe •
III Lwbe •
IV Lwbe •
V Lwbe •
VI Lwbe •
II Łbe •
III Łbe •
IV Łbe •
V Łbe •
VI Łbe •
I Pbe •
II Pbe •
III Pbe •
IVPbe •
V Pbe •
I LBbe •
II LBbe •
III LBbe •
IV LBbe
В Википедии есть статьи о других людях с такой фамилией, см. Быков; Быков, Василий; Быков, Василий Иванович. Василий Иванович Быков Дата рождения 5 февраля 1920 ( 1920-02-05 ) Место рождения Кравотынь, Осташковский уезд, Тверская губерния, РСФСР Дата смерти 16 ноября 1999 ( 1999-11-16 ) (79 лет) Место смерти Севастополь, Украина Принадлежность СССР СССР → Украина Украина Род войск ВМФ СССР Годы службы 1937—1979 Звание Контр-адмирал Часть «ТКА-242», «ТКА-561» 1-я бригада ТКА СФ и ТОФ, СКР «Шквал» Командовал Торпедным катером, звеном ТКА, кораблём, дивизионом кораблей Сражения/войны Великая Отечественная война Советско-японская война Награды и премии В отставке жил в Ленинграде, с 1981 — в Севастополе Василий Иванович Быков (1920, Кравотынь — 1999, Севастополь) — Герой Советского Союза (1944), кон...
У этого термина существуют и другие значения, см. Димитровград. Город Димитровград Флаг Герб 54°14′ с. ш. 49°35′ в. д. H G Я O L Страна Россия Россия Субъект Федерации Ульяновская область Городской округ город Димитровград Глава города Гадальшин А. Р. (и.о.) [1] История и география Основан 1698 год Прежние названия до 1972 — Мелекесс Город с 1926 года Площадь МО - 103,98 [2] км² Высота центра 88 м Тип климата умеренно-континентальный Часовой пояс UTC+4 Население Население ↘ 115 253 [3] человека ( 2018 ) Плотность 1118,96 чел./км² Национальности русские, татары, чуваши, эрзяне, мокшане Конфессии православные, мусульмане Катойконим димитровгра́дец , димитровгра́дка , димитровгра́дцы Официальный язык русский Цифровые идентификаторы Телефонный код +7 84235 Почтовый индекс 4335хх Код ОКАТО 73 405 Код ОКТМО 73 705 000 001 Прочее...
II Rzeczpospolita
