Jfyhkgu

Świadkowie Jehowy w Pakistanie
Państwo	Pakistan
Liczebność (2018)	1140
% ludności kraju (2018)	0,0006%
Liczba zborów (2018)	20
Rozpoczęcie działalności	1905

Karaczi

Położenie Biura Krajowego Świadków Jehowy w Pakistanie

Świadkowie Jehowy w Pakistanie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Pakistanie.

W 2018 roku społeczność Świadków Jehowy w Pakistanie liczyła 1140 głosicieli, należących do 20 zborów^[1][a]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrały się 3622 osoby^[2]. W Karaczi znajduje się Biuro Krajowe^[3]. Działalność koordynuje brytyjskie Biuro Oddziału^[4].

Historia |

Początki |

W 1905 roku, przebywając w Baltistanie, Gustavssonowie – misjonarze Skandynawskiego Stowarzyszenia Misyjnego z Chicago, otrzymali od przyjaciela ze Stanów Zjednoczonych publikacje Towarzystwa Strażnica i wkrótce zaczęli dzielić się poznanymi wierzeniami z mieszkańcami tego regionu oraz Shigar. W 1908 roku powrócili oni do Szwecji. W roku 1926 indyjskie Biuro Oddziału wysłało kilku głosicieli, do działalności kaznodziejskiej w Pendżabie, m.in. w Lahaur. Rozpowszechniano publikacje religijne i Biblię w językach: perskim, urdu i angielskim. W roku 1929 Claude S. Goodman i Ronald Tippin z Wielkiej Brytanii prowadzili działalność kaznodziejską m.in. w Karaczi, Hajdarabadzie, Murree oraz Lahaur^[5][6].

Rozwój działalności |

W 1947 roku Indie podzielono i Pakistan stał się oddzielnym państwem. W lutym 1947 roku do Pakistanu wysłano dwóch misjonarzy, absolwentów Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead. W roku 1947 w zborze w Karaczi działalność kaznodziejską prowadziło 12 głosicieli, rok później – 21. W tym czasie pionier specjalny George Singh rozpoczął działalność w mieście Kweta^[7]. Jeden z mieszkańców tego rejonu, były wojskowy Sadiq Masih który przyjął wierzenia Świadków Jehowy, zaczął tłumaczyć publikacje biblijne na język urdu^[8]. W roku 1949 działalność kaznodziejską w kraju prowadziło 27 głosicieli należących do jednego stołecznego zboru.

W latach 50. nadzorcą obwodu został Edward Bazely, urodzony w Sakkhar, absolwent Szkoły Gilead. 3 stycznia 1952 roku do Karaczi przybyli kolejni misjonarze, m.in. Henry Finch, Harry Forrest i ponownie Claude S. Goodman. W tym też roku miasto to odwiedzili przedstawiciele Towarzystwa Strażnica Nathan H. Knorr i Milton G. Henschel, którzy wygłosili kilka przemówień do 364 obecnych na zgromadzeniu w Karaczi. Tam też otwarto Biuro Oddziału. W 1954 roku, kiedy powstał drugi zbór, w działalności kaznodziejskiej uczestniczyło 70 głosicieli. W Lahaur utworzono dom misjonarski dla czterech osób. W roku 1955 misjonarze działali również w Rawalpindi. Pod koniec 1956 roku 160 osób wysłuchało przemówienia Nathana Knorra w Lahore, a Frederick William Franz wygłosił przemówienie w Karaczi. W lutym 1957 roku powstał zbór w Rawalpindi. W 1957 roku w Lahaur odbyło się zgromadzenie „Życiodajna mądrość” z udziałem 160 osób.

W roku 1961 w działalności kaznodziejskiej uczestniczyło 117 głosicieli głównie w Karaczi i Lahaur. W tym sam roku dziesięciu głosicieli, w tym pięciu misjonarzy, przeniosło się z Karaczi do Afganistanu, by tam głosić Dobrą Nowinę. W Pakistanie działały wtedy już trzy zbory – jeden w Lahaur i dwa w Karaczi. W 1962 roku przebywał z wizytą w pakistańskiej stolicy Milton G. Henschel. W 1963 roku pakistańscy Świadkowie Jehowy uczestniczyli w międzynarodowym kongresie „Wiecznotrwała dobra nowina” w Delhi. W roku 1965 powstał czwarty zbór w Rawalpindi. W roku 1968 w Karaczi odbył się ogólnokrajowy kongres „Dobra nowina dla wszystkich narodów”. W 1969 roku zanotowano liczbę 151 głosicieli, wielu wyjechało na międzynarodowy kongres „Pokój na ziemi” do Londynu.

W 1971 roku odbył się kongres „Imię Boże” w Lahaur, w którym uczestniczyli również afgańscy współwyznawcy – zanotowano liczbę 173 głosicieli i ponad 500 obecnych na ich zebraniach religijnych. W 1993 roku w kraju było 357 głosicieli należących do 7 zborów.

Legalizacja działalności |

W 1997 roku działalność w tym kraju została zalegalizowana, działało wówczas 410 Świadków Jehowy w 9 zborach, a w 1999 roku już 501 w 10 ówczesnych zborach. W 2007 roku osiągnięto liczbę 921 głosicieli. Na uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 3678 osób. W 2008 roku osiągnięto liczbę 1000 głosicieli, w następnym roku liczba ta się utrzymała chociaż wielu głosicieli wyprowadziło się za granicę.

W 2010 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez powódź w tym kraju. Wielu głosicieli wyjechało z Pakistanu, toteż liczba głosicieli wyniosła 967 osób, jednak w 2011 roku ich liczba wzrosła do 1022. W roku 2013 było 918 głosicieli, w 2015 – 1013, w roku 2018 – 1140.

Zebrania zborowe odbywają się w języku pendżabskim (pismo szachmukhi) i urdu.

Uwagi |

Przypisy |

Bibliografia |

• 
  Rocznik Świadków Jehowy: 1994–2017


• 
  Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego, s. 531;


• „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy” nr 10/1987, s. 24; 1 stycznia 1990, s. 31; 15 lipca 2012, s. 19
  


• Muhammad Harb, Abdul Sami Hrawi, Gabriel Farah: Global Freemasonry in the balance of Islam – Jehovah's Witnesses in the balance. Faculty of Theology in Cairo, (1407 AH / 1987), 1987. (arab.)

Linki zewnętrzne |

• Watchtower: Świadkowie Jehowy na całym świecie. Pakistan. jw.org. [dostęp 2018-12-25].


• adherents.com


• Dane statystyczne (archiwum)


• Interaktywna mapa z danymi statystycznymi