Jfyhkgu

ภาษาไทย
Obszar	Tajlandia i inne
Liczba mówiących	ogółem 46–50 milionów; 20 milionów jako pierwszy język[1]
Klasyfikacja genetyczna	Języki dajskie *Języki tajskie **Język tajski
Pismo/alfabet	tajskie
Status oficjalny
język urzędowy	Tajlandia
Kody języka
Kod ISO 639-1↗, ISO 639-1	th
Kod ISO 639-2↗, ISO 639-2	tha
Kod ISO 639-3↗	tha
IETF	th
Glottolog	thai1261
Ethnologue	tha
WALS	tha
SIL	THJ
Występowanie
Występowanie
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia w języku tajskim
Słownik języka tajskiego w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

System samogłosek w języku tajskim

Schemat tonów w języku tajskim

Język tajski, syjamski – język z rodziny języków dajskich, oficjalny język Tajlandii^[2], używany jako pierwszy język jedynie w centralnej części Tajlandii (wokół Bangkoku). Na północy, południu oraz w regionie północno-wschodnim mówi się odrębnymi językami tajskimi^[3][4][5].

System fonetyczny |

System dźwiękowy (a także słowotwórstwo) języka tajskiego opiera się na sylabie o sformalizowanej budowie, składającej się z: nagłosu, śródgłosu, wygłosu (nie zawsze) i tonu. W nagłosie i wygłosie sylaby mogą znajdować się tylko spółgłoski (พยัญชนะ phayanchana), a w śródgłosie głoski z grupy sara (สระ), które to słowo tłumaczy się zazwyczaj jako "samogłoska", choć do zakresu pojęcia "sara" należą także dyftongi (np. /ɯːa/ ), tryftongi oraz zbitka samogłosek ze spółgłoską /w/ – /iaw/ (/iaw/ i tryftongi, określane w literaturze anglojęzycznej jako "glide endings", występują tylko w sylabach otwartych, czyli pozbawionych wygłosu). Tradycyjnie, do grupy "sara" zaliczano też zbitki : /am/, /ri/ i /rɯ/, które zachowały do dziś własne znaki pisma.

Głoski i ich zbitki występujące w nagłosie sylaby to: /g-/, /kh-/, /ng-/, /j-/, /ch-/, /s-/, /y-/, /d-/, /dt-/, /th-/, /n-/, /b-/, /bp-/, /ph-/, /f-/, /m-/, /r-/, /l-/, /w-/, /h-/, /kr/, /kl/, /kw/, /kʰr/, /kʰl/, /kʰw/, /pr/, /pl/, /pʰr/, /pʰl/, /tr/ oraz zwarcie krtaniowe , a w wygłosie: /-n/, /-ng/, or /-m/ (sylaby "żywe") , /-k/, /-p/, or /-t/ (sylaby "martwe"). Samogłoski tajskie to: /i ɯ u e ɤ o ɛ ɔ a/ oraz ich długie wersje (iloczas). Pozostałe dźwięki z grupy "sara" to: /aj/, /ia/, /aw/, /ua/, /ew/, /uj/, /ɯa/ (długie bądź krótkie), /ɛːw/, /ɤːj/, /ɔːj/, /o:j/, /iaw/, /uaj/, /ɯaj/ (wyłącznie długie), oraz wyłącznie krótkie /iw/.

Spółgłoski w nagłosie:

Tony |

Tonów w języku tajskim jest pięć, trzy rejestrowe (niski, pośredni, wysoki), i dwa konturowe (opadający i rosnący)^[2]. Tony są elementem alfabetu języka tajskiego, posiadają funkcję dystynktywną.
Przykład sylab o identycznych głoskach, ale różnych tonach i znaczeniach:

Nie jest przyjęta za standard żadna transkrypcja ani transliteracja pisma tajskiego na alfabet łaciński. Najczęściej używa się (także w niniejszym artykule) Royal Thai General System of Transcription (RTGS), który jest jednak systemem przybliżonym (stworzonym na użytek znaków informacyjnych dla turystów), gdyż nie odtwarza tonów i iloczasu.

Morfologia i składnia |

Jest to język typu SVO (subject-verb-object), czyli o szyku zdania zbliżonym do języków europejskich. Wyrazy są nieodmienne, z tego względu pozycja wyrazu w zdaniu określa relacje znaczeniowe (język izolujący).

Pismo tajskie |

 Osobny artykuł: pismo tajskie.

Pismo tajskie jest alfabetem sylabicznym, spokrewnionym z alfabetami indyjskimi. Składa się z 44 liter podstawowych spółgłoskowych oraz 14 niesamodzielnych znaków służących do zaznaczania samogłosek (do zapisu niektórych dźwięków "sara" używa się też znaków spółgłoskowych). W alfabecie tajskim nie rozróżnia się wielkich i małych liter. Między wyrazami brak odstępów (z bardzo nielicznymi wyjątkami). Odstępem oddziela się zdania. Sylaby pisze się od lewej do prawej, ale kolejność stawiania liter w ramach sylaby określają odrębne zasady ortografii.

Spółgłoski można podzielić na trzy klasy tonalne: niskie, średnie i wysokie:

Niskie: ค, ฅ, ฆ, ง, ช, ซ, ฌ, ญ, ฑ, ฒ, ณ, ท, ธ, น, พ, ฟ, ภ, ม, ย, ร, ล, ว, ฬ, ฮ

Średnie: ก, จ, ฎ, ฏ, ด, ต, บ, ป, อ

Wysokie: ข, ฃ, ฉ, ฐ, ถ, ผ, ฝ, ศ, ษ, ส, ห

Znajomość klasy spółgłoski, typu sylaby ("żywa", lub "martwa") oraz długości samogłoski w sylabie pozwala określić, jaki ton ma być użyty przy wypowiadaniu sylaby. Dodatkowo ton może zostać modyfikowany odpowiednim markerem.

Zobacz też |

• języki tajskie


• język północnotajski


• język południowotajski

Przypisy |

Linki zewnętrzne |

• Strona po polsku poświęcona językowi tajskiemu i jego nauce


• thai-language.com


• learningthai.com


• Popularny samouczek tajskiego Maanii – มาน


• Thai Translation


• Prezentacja tonów tajskich – audio